Little Belice

Maar vier dagen was ik in Belize. Heel kort om een land te leren kennen, maar genoeg voor ons. Belize is een duur land, met niet heel veel highlights. Een klein land met maar 300.000 inwoners. Langs de snelweg is dan ook niks meer dan natuur groen, kilometers lang alleen maar velden, bomen en bergen. Afslagen en zijwegen waren zo goed als niet te bekennen en zo gauw je denkt weer in de bewoonde wereld te komen, tel je tot 10 en je bent er weer uit. Het busstation van de Belmopan, de hoofdstad, bestond uit twee rijen plastic stoelen, ongeveer 6 houten bankjes en een kleine stand waar je wat kon kopen. De bustijden waren mooi uitgeschreven op een A3 en er was plaats voor 3 bussen. Onze Hermes bussen vallen daarentegen wel in het niet bij deze hippe schoolbussen, laat staan de chauffeurs! Deze bus was dan wel enigszins wankel en had van die bankjes waar je benen aan blijven plakken, maar er is in ieder geval sfeer in de bus. Lekkere reggae muziek, een A4tje met daarop: "Don’t yell RAIGHT YAH. Cause the bus can’t stop RAIGHT YAH. Just walk up to the driver and say you want to get off. Thanks, the management". Een chauffeur met meters lange rastas, een oversized shirt en slippers. Voordat de bus vertrekt komen er nog een aantal verkopers de bus, waaronder 'the banana cake man'. Onderweg stapt een meisje in van een jaar of 12 met een grote bak waar een heerlijke geur van vers gebakken brood vandaan komt. Deze konden we niet overslaan, dit speculaasbrood was too good!

Mensen praten ineens Engels tegen je, en tegen elkaar vaak een locale taal waar wij geen snars van snappen. Gezien de toch normale, vriendelijke gezichtsuitdrukkingen, lijken blanke mensen geen uitzondering of exotisch fenomeen te zijn in Belize en hoor je vaker begroetingen als Hello, how's your day?

We zijn begonnen in Hopkins. What the fuck doen we hier?! Was de eerste vraag die we onszelf stelden.. De lonely planet vertelde ons dat daar de Garifuna's leven, een culturele groep die verspreid wonen in Hopkins, in steden van Guatemala en El Salvador. Maar werkelijk, er was niks! Nada! Wat doen de mensen in godsnaam hier?! Ja, dat viel even tegen maar gelukkig leerden we twee meiden uit Canada kennen, wie een grote behoefte hadden aan wat meer company!
Eef en ik zijn de volgende dag gaan kajakken, we waren toch amazed door het mooie, kalme meer en voorL blij dat Hopkins ons toch nog een leuke dag heeft bezorgd.
Daarna met zijn 4e door naar San Ignacio, waar het naar verwachting een stuk leuker zou zijn. Gelukkig, hier was tenminste een centrum! Meer te doen, meer te zien en meer toeristen. San Ignacio heeft een paar grotten die je kan gaan trotseren. Wij deden de Crystal Cave, en hebben dit geweten ook! Met 'caving' bedoel ik dus niet dat er een makkelijk te bewandelen pad is gemaakt en je alleen naar de stalagmieten en stalactieten gaat kijken. We gingen door de meest onmogelijke doorgangen, moesten kruipen, klimmen, klauteren en glijden. Zweten als een ottor, een aantal lenigheidsoefeningen, blauwe plekken en 3 uur later waren we er weer uit. Owja, en het kristal hebben we ook gezien natuurlijk, net zoals wat overige skeletten en potten van de Maya's, waar het natuurlijk allemaal om draaide, de Maya's.

Na San Ignacio zijn Eef en ik alweer verder gegaan naar Guatemala. Sommige backpackers verklaarden ons voor gek, maar voor ons had Belize niet veel te bieden. Niet dat ik er spijt van heb, we hebben het gezien, nieuwe mensen leren kennen en weer veel gelachen. Maar terug gaan zal ik niet snel doen ;-)

In Guate hebben we ondertussen ook alweer van alles mee gemaakt, het bevalt super hier! Foto's zijn al op facebook te vinden, de verhalen komen later wel ;)

Besito, Elke